Repozytoria otwarte to archiwa cyfrowe tworzone zazwyczaj przez instytucje naukowe. Materiały do nich gromadzi się na zasadzie autoarchiwizacji (ang. self-archiving), polegającej na deponowaniu dokumentu cyfrowego przez samego autora albo przy udziale pośrednika (np. bibliotekarza), nadającego metadane i odpowiedni format dokumentu (ang. mediated deposit).
Deponowanie prac przez autorów bądź właścicieli majątkowych praw autorskich oznacza jednocześnie zgodę na przechowywania i udostępnianie online materiałów przesłanych do repozytorium. Narzędziem sprawdzania polityki wydawców wobec praw autorskich i autoarchiwizacji w otwartych archiwach jest projekt SHERPA/ROMEO - dane o ponad 650 wydawcach. 62% wydawców z listy ROMEO zezwala na różnych warunkach na zamieszczanie artykułów (preprintów i/lub postprintów) w sieci.
Repozytoria przechowują dokumenty utworzone jako elektroniczne (ang. born digital), a wśród nich: cyfrowe artykuły z czasopism (nierecenzowane preprinty, jak i recenzowane postprinty), referaty i prezentacje z konferencji, raporty techniczne, prace magisterskie, rozprawy doktorskie i habilitacyjne, materiały szkoleniowe i inne. Formaty dokumentów to pliki tekstowe, graficzne, dźwiękowe, audiowizualne, itp.
Repozytoria najczęściej dzieli się na:
Najbardziej znane repozytoria dziedzinowe:
Wykazy i wyszukiwarki repozytoriów:
|
|